Se caută în urmăo umbră resemnată,fără chip carismatic,un ins făcut tipsie,care a rămas să areun câmp deschis într-o vară toridă, la ora prânzului,cu soarele la zenit,tocmai pe atuncicând tot pământul se lucra de zor.
Cenit
Se busca por atrás
una sombra resignada,
sin rostro carismático,
un tipo aplastado
que se quedó arando
un campo abierto
en un verano tórrido,
a la hora del almuerzo,
con el sol en su cenit,
por aquel entonces,
cuando toda la tierra
se trabajaba con tesón.
*Querido Andrei: Acá tienes la traducción en catalán de tu último poema que rezuma, pese a las duras condiciones de vida del labrador, cierta nostalgia al echar la vista atrás. No sé si es, en cierta medida, un autoretrato o un homenaje al padre o al abuelo. En todo caso hay también una clave de paisaje humano y que sirve como una suerte de homenaje universal a estos hombres curtidos que pasan anónimamente por la tierra en la que finalmente descansan, como bien señalaba en un poema- no sé si lo conoces- don Antonio Machado. Al fondo de Zenit la huella bíblica: ganarse el pan con el sudor de la frente. En todo caso, esa vida es de plena ligazón con la tierra, aseguran en su sabiduría natural frente a nuestro exilio de ciudad. Un abrazo. Pere.
Zenit Es busca al darrereuna ombra resignada,sense semblant carismàtic,un tipus fet un plateret,que es quedà a llaurarun camp oberten un estiu tòrrid,a l’hora del dinar,amb el sol en el zenit,justament llavors,quan es treballava duramentla terra sencera.